Αδικία και δικαίωση / 7 & 8 Μαΐου 2016

25/04/2016

πουλίΗ αδικία εγκλωβίζει. Δεσμεύει ενέργεια και στερεί ελευθερία. Επηρεάζει την επιθυμία για ζωή και συναναστροφή. Δημιουργεί και τρέφει πικρία σε μια κοινωνία που απαρτίζεται από κατήγορους και κατηγορούμενους. Σε αυτό το περιβάλλον, οι άνθρωποι δεν επικοινωνούν για να έρθουν κοντύτερα, αλλά για να δικαιωθούν.

Αποτέλεσμα αυτής τους της ανάγκης είναι να ζουν γύρω από τον πυρήνα των ατομικών τους δικαιωμάτων, δηλαδή του μικρόκοσμού τους, και έτσι να στερούν τον εαυτό τους ακόμη περισσότερο από την αναγκαία ελευθερία και διεύρυνση.

Η εμμονή με το δύσκολο παρελθόν, τις απογοητεύσεις και τις ματαιώσεις του, δε μας απελευθερώνει. Χρειάζεται να αντλήσουμε έμπνευση από την προσωπική δύναμη και ευθύνη, για να περπατήσουμε στο μέλλον. Με αυτά τα βήματα θα ασχοληθούμε στο σεμινάριο. Παράλληλα, θα επεξεργαστούμε και άλλα προσωπικά θέματα των συμμετεχόντων, με τη μέθοδο της Συστημικής Αναπαράστασης.

Advertisements

Γονείς του εαυτού μας / 19 & 20 Μαρτίου 2016

06/03/2016

Δημιουργία εικόναςΤο παιδί που κάποτε υπήρξαμε ζει ακόμη. Βρίσκεται μέσα μας, στο κέντρο των αποφάσεων και των συναισθημάτων μας. Εάν είναι νηστικό και στερημένο αισθανόμαστε τη ζωή μας δυστυχή. Εάν είναι χορτάτο και ελεύθερο, νοιώθουμε ευτυχισμένοι.
Η αναζήτηση επιβεβαίωσης, η αγνόηση των επιτυχιών μας, ο φόβος της κριτικής, η πίεση του εαυτού, οι αυτοκαταναγκασμοί, η τελειομανία, το αδικαιολόγητο άγχος, η παραμέληση του εαυτού, η απομόνωση, ο φόβος της εξουσίας, η θυματοποίηση, οι δύσκολες σχέσεις, ο φόβος της μοναξιάς, η απόσταση από τα συναισθήματα, η ελεγκτικότητα, η δυσκολία χαλάρωσης και διασκέδασης, οι εξαρτήσεις, το αίσθημα κενού, ανεπάρκειας ή αδυναμίας, η δυσπιστία, η υπερβολική ανάληψη ευθύνης, η χρόνια κόπωση, η δυσκολία διεκδίκησης είναι κριτήρια καλής/κακής ζωής του εσωτερικού μας παιδιού.
Ως τυπικά ενήλικες είναι καιρός να αναγνωρίσουμε την ύπαρξη του παραμελημένου παιδιού μέσα μας και να αναλάβουμε τη φροντίδα του. Είναι βέβαιο πως, μέσω της κοινής μας ζωής, θα μας ανταμείψει για αυτή τη φροντίδα.
Παράλληλα με τη γνωριμία με το εσωτερικό παιδί, θα επεξεργαστούμε και άλλα προσωπικά θέματα των συμμετεχόντων με τη μέθοδο της Συστημικής Αναπαράστασης.


Ψυχικά τραύματα: από την αναγνώριση στη θεραπεία. / 30 & 31 Ιανουαρίου 2016

18/01/2016

familyΛίγο καιρό μετά τη γέννησή μας, μαθαίνουμε από αυτούς που μας μεγαλώνουν ότι δεν είμαστε επαρκείς, οπότε πρέπει να διορθωθούμε αναλόγως. Αρχίζει τότε μία σχέση δράσης-αντίδρασης με το περιβάλλον μας, μία διαδικασία διεκδικήσεων και συμβιβασμών που μπορεί να είναι από ειρηνική και ωφέλιμη έως πολεμική και βλαβερή. Όσο μεγαλύτερος ο πόλεμος, τόσο περισσότερα ή βαθύτερα τα τραύματα.
Τα τραύματα που αποκτούμε κατά την ανάπτυξή μας, μας συνοδεύουν και στην ωριμότητά μας. Η αδυναμία μας να τα θεραπεύσουμε μας οδηγεί στην εναλλακτική λύση της ανακούφισης τουλάχιστον του πόνου που αυτά προκαλούν. Για το σκοπό αυτό, υιοθετούμε επιδέσμους/τρόπους ζωής που παραπλανούν τους άλλους και προστατεύουν τον εαυτό μας από επανατραυματισμό.
Όσο βαθύτερο και αθεράπευτο είναι το τραύμα, τόσο περισσότερο το καμουφλάρουμε με τους επιδέσμους. Στην πραγματικότητα ζούμε και δαπανούμε ενέργεια, προσπαθώντας να αποδώσουμε σε άλλους την ευθύνη του πόνου που η συμπεριφορά τους ενεργοποιεί, καθώς συμβαίνει να ακουμπούν το καλυμμένο σημείο της πληγής.
Τόσο τα τραύματα, όσο και οι επιφανειακές προσπάθειες προστασίας που υιοθετούμε, είναι αποτυπωμένα στον τρόπο που ζούμε. Στο σεμινάριο θα αναλύσουμε τρόπους εντοπισμού και επούλωσής τους. Παράλληλα, με τη μέθοδο της Συστημικής Αναπαράστασης, θα επεξεργαστούμε και άλλα προσωπικά θέματα των συμμετεχόντων.


Από το εδώλιο στην αμνηστία. Μια νέα θέση για τους γονείς μας. / 13 & 14 Ιουνίου 2015

28/05/2015

old coupleΜεγαλώνοντας, στις σχέσεις με τους γονείς μας βιώνουμε όλη τη γκάμα των συναισθημάτων. Τείνουμε να επιλέγουμε κάποια από αυτά, συχνά τα πιο αρνητικά, και να τα ορίζουμε ως βάση της συναισθηματικής μας σύνδεσης μαζί τους εφ όρου ζωής. Οι γονείς μας γερνούν, εμείς μεγαλώνουμε και εξακολουθούμε να τους επιρρίπτουμε ευθύνες για όλες τις δύσκολες εμπειρίες που επέτρεψαν να βιώσουμε στην παιδική μας ηλικία. Έτσι, συντηρούμε τις πληγές μας, διαιωνίζουμε την κρυφή ή φανερή ενοχή τους, κρατούμε τη σχέση σε απόσταση, την επικοινωνία στεγνή και τη συγχώρεση ανέφικτη.
Η ενοχοποίηση των γονιών μας είναι ευκολότερη από τη συμπόνια. Διασώζει τον «αναγκαίο» εγωκεντρισμό μας, μας κρατά επικεντρωμένους σε εκείνο το μέρος της ιστορίας, όπου πρωταγωνιστούσαμε ως θύματα και μας απομακρύνει από τη σφαιρική αλήθεια της ιστορίας. Εάν υπήρξαμε θύματα, το πιθανότερο είναι να συνέβη το ίδιο και με τους ίδιους.
Αυτήν την ιστορία, τη βαθιά συναισθηματική, που κρύβεται πίσω από τους δύσκολους γονείς, θα ψηλαφήσουμε στο σεμινάριο. Παράλληλα, με τη μέθοδο της Συστημικής Αναπαράστασης, θα επεξεργαστούμε και άλλα προσωπικά θέματα των συμμετεχόντων.


Η ζωή είναι ωραία … αρκεί να το θέλουμε. / 14 & 15 Ιουνίου 2014

26/05/2014

HiResΗ ζωή είναι ωραία και έτσι εμείς νοιώθουμε όμορφα ή εμείς νοιώθουμε όμορφα και έτσι η ζωή γίνεται ωραία; Ποιος διαμορφώνει και ευθύνεται για τη ζωή που ζούμε και κυρίως για τον τρόπο που αισθανόμαστε; Ποια είναι και πού βρίσκεται η πηγή της χαράς και πώς θα φτάσουμε εκεί για να ξεδιψάσουμε με το νερό της;
Η χαρά είναι μια φυσική ανθρώπινη εσωτερική δραστηριότητα, γι αυτό – και σε υγιείς συνθήκες – είναι πιο ελκυστική από τον πόνο. Δρα θετικά στο ανοσοποιητικό σύστημα και είναι θεραπευτική. Απελευθερώνει αντιγηραντικές ορμόνες και είναι ανανεωτική. Ενθαρρύνει τις νοητικές λειτουργίες και ευνοεί τη μάθηση. Βοηθά σε διαυγείς σκέψεις και αποφάσεις και οδηγεί στην επιτυχία.
Η χαρά είναι επιλογή, όπως και το αντίθετό της. Οι ψυχικές μας εκκρεμότητες, οι συστημικές μας αφοσιώσεις, οι αρνητικές μας πεποιθήσεις και η ελλιπής μας εκπαίδευση στη χαρά αποπροσανατολίζουν την πυξίδα μας.
Στο σεμινάριο θα αναζητήσουμε τη χαμένη χαρά και θα ασκηθούμε στην καθημερνή βίωσή της. Παράλληλα, με τη μέθοδο της Συστημικής Αναπαράστασης, θα επεξεργαστούμε και άλλα προσωπικά θέματα των συμμετεχόντων.


Τα βήματα του γυναικείου χορού / 25 & 26 Ιανουαρίου 2014

12/01/2014

womanΗ έννοια της θηλυκότητας σχηματίζει στη συνείδηση του καθένα διαφορετικές εικόνες και συνειρμούς. Ιστορικά πολεμήθηκε, λατρεύτηκε, χλευάστηκε, θεοποιήθηκε…

Με μία τέτοια βαριά κληρονομιά, ποιος είναι ο ορισμός της θηλυκότητας σήμερα και ποιος ο νέος ρόλος της γυναίκας; Πώς έχει επιδράσει το πολιτισμικό περιβάλλον, αλλά και οι προγονικές καταγραφές σε κάθε οικογένεια;

Πώς σήμερα η γυναίκα βιώνει τη φύση της; Με βάρος; Με ελαφρότητα; Τι χρειάζεται να πετάξει ως περιττό κατάλοιπο του παρελθόντος και να εμπλουτίσει ως αναγκαίο συστατικό της ευτυχίας της;


Ο χώρος της συγ-χώρεσης / 19 & 20 Οκτωβρίου 2013

22/09/2013

roomΗ διαδρομή κάθε ανθρώπου υφαίνεται πάνω σε λιγότερο ή περισσότερο σημαντικά περιστατικά. Κάποιο ή κάποια από αυτά είναι οδυνηρά και μας οδηγούν στο να χαρακτηρίσουμε τους εαυτούς μας θύματα, κάποιους ενόχους και τη ζωή απειλή. Ποιος όμως είναι ο πραγματικός υπεύθυνος της οδύνης; Ο θύτης ή το θύμα; Γιατί επιλέγεται ο εκάστοτε ρόλος για τον καθένα σε αυτή τη βίωση;     

Η ενοχή μοιάζει πως αποζητά συγχώρεση («φταίω, συγχώρεσέ με») και η συγχώρεση προϋποθέτει καταδίκη («φταις, σε συγχωρώ»). Μπορούμε όμως να στοχαστούμε σχετικά με το βαθύτερο ρόλο που έπαιξε ο «θύτης» στη ζωή μας, τα μαθήματα ή τις δεξιότητες που μας πρόσφερε, και τελικά τη συνεργασία που είχαμε μαζί του; Μπορούμε να συγχωρέσουμε από τη θέση του θύματος ή χρειάζεται να μετασχηματίσουμε αυτή τη θέση, υιοθετώντας πρωτίστως μία στάση ελευθερίας, αγάπης και σοφίας; Και τελικά ποιο είναι το πραγματικό νόημα της συγχώρεσης;

Στο σεμινάριο θα εξετάσουμε τα παραπάνω ερωτήματα για να ορίσουμε τη θεραπευτική και εξελικτική αξία της συγχώρεσης. Παράλληλα, με τη μέθοδο της Συστημικής Αναπαράστασης, θα επεξεργαστούμε και άλλα προσωπικά θέματα των συμμετεχόντων