Γονείς του εαυτού μας / 19 & 20 Μαρτίου 2016

06/03/2016

Δημιουργία εικόναςΤο παιδί που κάποτε υπήρξαμε ζει ακόμη. Βρίσκεται μέσα μας, στο κέντρο των αποφάσεων και των συναισθημάτων μας. Εάν είναι νηστικό και στερημένο αισθανόμαστε τη ζωή μας δυστυχή. Εάν είναι χορτάτο και ελεύθερο, νοιώθουμε ευτυχισμένοι.
Η αναζήτηση επιβεβαίωσης, η αγνόηση των επιτυχιών μας, ο φόβος της κριτικής, η πίεση του εαυτού, οι αυτοκαταναγκασμοί, η τελειομανία, το αδικαιολόγητο άγχος, η παραμέληση του εαυτού, η απομόνωση, ο φόβος της εξουσίας, η θυματοποίηση, οι δύσκολες σχέσεις, ο φόβος της μοναξιάς, η απόσταση από τα συναισθήματα, η ελεγκτικότητα, η δυσκολία χαλάρωσης και διασκέδασης, οι εξαρτήσεις, το αίσθημα κενού, ανεπάρκειας ή αδυναμίας, η δυσπιστία, η υπερβολική ανάληψη ευθύνης, η χρόνια κόπωση, η δυσκολία διεκδίκησης είναι κριτήρια καλής/κακής ζωής του εσωτερικού μας παιδιού.
Ως τυπικά ενήλικες είναι καιρός να αναγνωρίσουμε την ύπαρξη του παραμελημένου παιδιού μέσα μας και να αναλάβουμε τη φροντίδα του. Είναι βέβαιο πως, μέσω της κοινής μας ζωής, θα μας ανταμείψει για αυτή τη φροντίδα.
Παράλληλα με τη γνωριμία με το εσωτερικό παιδί, θα επεξεργαστούμε και άλλα προσωπικά θέματα των συμμετεχόντων με τη μέθοδο της Συστημικής Αναπαράστασης.

Advertisements

Ψυχικά τραύματα: από την αναγνώριση στη θεραπεία. / 30 & 31 Ιανουαρίου 2016

18/01/2016

familyΛίγο καιρό μετά τη γέννησή μας, μαθαίνουμε από αυτούς που μας μεγαλώνουν ότι δεν είμαστε επαρκείς, οπότε πρέπει να διορθωθούμε αναλόγως. Αρχίζει τότε μία σχέση δράσης-αντίδρασης με το περιβάλλον μας, μία διαδικασία διεκδικήσεων και συμβιβασμών που μπορεί να είναι από ειρηνική και ωφέλιμη έως πολεμική και βλαβερή. Όσο μεγαλύτερος ο πόλεμος, τόσο περισσότερα ή βαθύτερα τα τραύματα.
Τα τραύματα που αποκτούμε κατά την ανάπτυξή μας, μας συνοδεύουν και στην ωριμότητά μας. Η αδυναμία μας να τα θεραπεύσουμε μας οδηγεί στην εναλλακτική λύση της ανακούφισης τουλάχιστον του πόνου που αυτά προκαλούν. Για το σκοπό αυτό, υιοθετούμε επιδέσμους/τρόπους ζωής που παραπλανούν τους άλλους και προστατεύουν τον εαυτό μας από επανατραυματισμό.
Όσο βαθύτερο και αθεράπευτο είναι το τραύμα, τόσο περισσότερο το καμουφλάρουμε με τους επιδέσμους. Στην πραγματικότητα ζούμε και δαπανούμε ενέργεια, προσπαθώντας να αποδώσουμε σε άλλους την ευθύνη του πόνου που η συμπεριφορά τους ενεργοποιεί, καθώς συμβαίνει να ακουμπούν το καλυμμένο σημείο της πληγής.
Τόσο τα τραύματα, όσο και οι επιφανειακές προσπάθειες προστασίας που υιοθετούμε, είναι αποτυπωμένα στον τρόπο που ζούμε. Στο σεμινάριο θα αναλύσουμε τρόπους εντοπισμού και επούλωσής τους. Παράλληλα, με τη μέθοδο της Συστημικής Αναπαράστασης, θα επεξεργαστούμε και άλλα προσωπικά θέματα των συμμετεχόντων.