Από το εδώλιο στην αμνηστία. Μια νέα θέση για τους γονείς μας. / 13 & 14 Ιουνίου 2015

28/05/2015

old coupleΜεγαλώνοντας, στις σχέσεις με τους γονείς μας βιώνουμε όλη τη γκάμα των συναισθημάτων. Τείνουμε να επιλέγουμε κάποια από αυτά, συχνά τα πιο αρνητικά, και να τα ορίζουμε ως βάση της συναισθηματικής μας σύνδεσης μαζί τους εφ όρου ζωής. Οι γονείς μας γερνούν, εμείς μεγαλώνουμε και εξακολουθούμε να τους επιρρίπτουμε ευθύνες για όλες τις δύσκολες εμπειρίες που επέτρεψαν να βιώσουμε στην παιδική μας ηλικία. Έτσι, συντηρούμε τις πληγές μας, διαιωνίζουμε την κρυφή ή φανερή ενοχή τους, κρατούμε τη σχέση σε απόσταση, την επικοινωνία στεγνή και τη συγχώρεση ανέφικτη.
Η ενοχοποίηση των γονιών μας είναι ευκολότερη από τη συμπόνια. Διασώζει τον «αναγκαίο» εγωκεντρισμό μας, μας κρατά επικεντρωμένους σε εκείνο το μέρος της ιστορίας, όπου πρωταγωνιστούσαμε ως θύματα και μας απομακρύνει από τη σφαιρική αλήθεια της ιστορίας. Εάν υπήρξαμε θύματα, το πιθανότερο είναι να συνέβη το ίδιο και με τους ίδιους.
Αυτήν την ιστορία, τη βαθιά συναισθηματική, που κρύβεται πίσω από τους δύσκολους γονείς, θα ψηλαφήσουμε στο σεμινάριο. Παράλληλα, με τη μέθοδο της Συστημικής Αναπαράστασης, θα επεξεργαστούμε και άλλα προσωπικά θέματα των συμμετεχόντων.

Advertisements

Γονείς και παιδιά: μία σχέση ευαίσθητης ισορροπίας … και στη Θεσσαλονίκη / 9 Οκτωβρίου 2011

11/09/2011

Η ιδιαίτερα πολύπλοκη σχέση γονιών και παιδιών θα απασχολήσει το Βιωματικό Εργαστήρι Συστημικής Αναπαράστασης.

Οι λεπτές ισορροπίες, τα όρια της ατομικότητας, η ασφάλεια και το τίμημα της αγάπης είναι ζητήματα που καλείται να διαχειριστεί κάθε παιδί με τους γονείς του. Το εργαστήρι θα εμβαθύνει και σε άλλα ουσιαστικά ερωτήματα: Ποιες δυνάμεις μας ανέθρεψαν; Ήταν μόνο αυτές των ενήλικων γονιών μας; Ή ίσως και αυτές των ανήλικων γονιών μας; Ή μήπως και των γονιών των γονιών μας, αλλά και των γονιών των γονιών των γονιών μας; Πόσων γενεών τις δυνατότητες, τις αδυναμίες, τις προσδοκίες και τις ματαιώσεις κουβαλούμε; Πόσο δεσμευμένοι και πόσο ελεύθεροι είμαστε;

Σκοπός του εργαστηρίου είναι να βοηθήσει τους συμμετέχοντες να διεκδικήσουν την αυτοεκτίμησή τους και να αναλάβουν την ευθύνη της ζωής τους. Έτσι, ελευθερώνοντας τους εαυτούς τους από τα βάρη της οικογενειακής τους ιστορίας, ελευθερώνουν και τους μελλοντικούς ώριμους ανθρώπους που αναθρέφουν.


Γονείς και παιδιά: μία σχέση ευαίσθητης ισορροπίας / 2 & 3 Απριλίου 2011

13/03/2011

Γεννηθήκαμε απόλυτα ευάλωτοι. Ως βρέφη χρειάστηκε πολύ νωρίς να διαχειριστούμε το άγχος της επιβίωσης, την αναζήτηση της ατομικότητας, την ασφάλεια της αγάπης. Τα καταφέραμε ποτέ; Και με ποιο τίμημα; Τι παραχωρήσαμε στους γονείς μας, για να κερδίσουμε την αγάπη τους; Τι δώσαμε και τι λάβαμε από αυτούς; Τι δίνουμε και τι λαμβάνουμε από τα παιδιά μας;

Γεννηθήκαμε σε μία χρονική στιγμή πλήρως διαμορφωμένη. Το παρελθόν ήταν στο παρόν ολόκληρο. Μεγαλώναμε δημιουργώντας ένα καινούργιο παρόν, στενά εξαρτημένο από ένα μακρινό παρελθόν. Ποιες δυνάμεις μας ανέθρεψαν; Ήταν μόνο αυτές των ενήλικων γονιών μας; Ή ίσως και αυτές των ανήλικων γονιών μας; Ή μήπως και των γονιών των γονιών μας, αλλά και των γονιών των γονιών των γονιών μας; Πόσων γενεών τις δυνατότητες, τις αδυναμίες, τις προσδοκίες και τις ματαιώσεις κουβαλούμε; Πόσο δεσμευμένοι και πόσο ελεύθεροι είμαστε;

Ας διερευνήσουμε τα παραπάνω ερωτήματα με σκοπό τη διεκδίκηση της αυτοεκτίμησής μας, αλλά και την ανάληψη της ευθύνης της ζωής μας. Ελευθερώνοντας τους εαυτούς μας από τα βάρη της οικογενειακής μας ιστορίας, ελευθερώνουμε και τους μελλοντικούς ώριμους ανθρώπους που αναθρέφουμε.