Γελάει καλύτερα, όποιος γελάει … συχνότερα! / ΒΙΩΜΑΤΙΚΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗΣ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ / Σάββατο 25 & Κυριακή 26 Ιουνίου 2016

09/06/2016

smiley-1159562Όλοι διαθέτουμε την ικανότητα του χιούμορ. Δεν είναι όμως σε όλους το ίδιο καλλιεργημένη και αυτό αυτονόητα διαφοροποιεί τον τρόπο που ζούμε και επικοινωνούμε.

Είναι ευκολότερο να γελάσουμε με κάτι αστείο, παρά να παράξουμε ένα αστείο. Είναι επόμενο, εφόσον δεν έχουμε ασκηθεί σε αυτό, υποτιμώντας τον κανόνα πως το γέλιο είναι εργαλείο επιβίωσης. Απαιτείται επιθυμία και εστίαση, ώστε να εντοπίσουμε το αστείο που συμβαίνει ανάμεσα στα τόσα σοβαρά που ξεχωρίζουν στα μάτια μας

Αντιλαμβανόμαστε και αντιδρούμε στην εξωτερική πραγματικότητα, χρησιμοποιώντας τα δεδομένα της εσωτερικής μας πραγματικότητας. Ένα γεγονός επομένως, μας είναι ευχάριστο ή δυσάρεστο, ανάλογα με το πώς εναρμονίζεται με παρόμοιες εμπειρίες μας. Στην κατάταξη των προσωπικών μας εμπειριών σε ευχάριστες ή δυσάρεστες, το χιούμορ παίζει καθοριστικό ρόλο.

Αυτή τη δεξιότητα θα μελετήσουμε στο σεμινάριο, παράλληλα με άλλα προσωπικά θέματα των συμμετεχόντων, που θα επεξεργαστούμε με τη μέθοδο της Συστημικής Αναπαράστασης.

Πληροφορίες

  • Σάββατο 25 & Κυριακή 26 Ιουνίου 2016, 11.00-19.00, Αθήνα.
  • Δηλώσεις συμμετοχής: έως Τετάρτη 22 Ιουνίου 2016.
  • Συμπεριλαμβάνονται επαρκή διαλείμματα
  • Τηρείται σειρά προτεραιότητας
  • Για τη συμμετοχή δεν απαιτείται κάποια προηγούμενη εμπειρία ή ειδική γνώση

Συντονιστές

Παύλος Βουζουλίδης, σύμβουλος ανθρωπίνων συστημάτων: 2130081627, 6944606807, pavlos@pavlosvouzoulidis.gr

Γεωργία Σωτηροπούλου, ψυχολόγος: 2109705335, 6974353352, gsotiropoulou@hotmail.com

systemicsolution.wordpress.com

facebook.com/SystemicSolution


Αδικία και δικαίωση / 7 & 8 Μαΐου 2016

25/04/2016

πουλίΗ αδικία εγκλωβίζει. Δεσμεύει ενέργεια και στερεί ελευθερία. Επηρεάζει την επιθυμία για ζωή και συναναστροφή. Δημιουργεί και τρέφει πικρία σε μια κοινωνία που απαρτίζεται από κατήγορους και κατηγορούμενους. Σε αυτό το περιβάλλον, οι άνθρωποι δεν επικοινωνούν για να έρθουν κοντύτερα, αλλά για να δικαιωθούν.

Αποτέλεσμα αυτής τους της ανάγκης είναι να ζουν γύρω από τον πυρήνα των ατομικών τους δικαιωμάτων, δηλαδή του μικρόκοσμού τους, και έτσι να στερούν τον εαυτό τους ακόμη περισσότερο από την αναγκαία ελευθερία και διεύρυνση.

Η εμμονή με το δύσκολο παρελθόν, τις απογοητεύσεις και τις ματαιώσεις του, δε μας απελευθερώνει. Χρειάζεται να αντλήσουμε έμπνευση από την προσωπική δύναμη και ευθύνη, για να περπατήσουμε στο μέλλον. Με αυτά τα βήματα θα ασχοληθούμε στο σεμινάριο. Παράλληλα, θα επεξεργαστούμε και άλλα προσωπικά θέματα των συμμετεχόντων, με τη μέθοδο της Συστημικής Αναπαράστασης.


Γονείς του εαυτού μας / 19 & 20 Μαρτίου 2016

06/03/2016

Δημιουργία εικόναςΤο παιδί που κάποτε υπήρξαμε ζει ακόμη. Βρίσκεται μέσα μας, στο κέντρο των αποφάσεων και των συναισθημάτων μας. Εάν είναι νηστικό και στερημένο αισθανόμαστε τη ζωή μας δυστυχή. Εάν είναι χορτάτο και ελεύθερο, νοιώθουμε ευτυχισμένοι.
Η αναζήτηση επιβεβαίωσης, η αγνόηση των επιτυχιών μας, ο φόβος της κριτικής, η πίεση του εαυτού, οι αυτοκαταναγκασμοί, η τελειομανία, το αδικαιολόγητο άγχος, η παραμέληση του εαυτού, η απομόνωση, ο φόβος της εξουσίας, η θυματοποίηση, οι δύσκολες σχέσεις, ο φόβος της μοναξιάς, η απόσταση από τα συναισθήματα, η ελεγκτικότητα, η δυσκολία χαλάρωσης και διασκέδασης, οι εξαρτήσεις, το αίσθημα κενού, ανεπάρκειας ή αδυναμίας, η δυσπιστία, η υπερβολική ανάληψη ευθύνης, η χρόνια κόπωση, η δυσκολία διεκδίκησης είναι κριτήρια καλής/κακής ζωής του εσωτερικού μας παιδιού.
Ως τυπικά ενήλικες είναι καιρός να αναγνωρίσουμε την ύπαρξη του παραμελημένου παιδιού μέσα μας και να αναλάβουμε τη φροντίδα του. Είναι βέβαιο πως, μέσω της κοινής μας ζωής, θα μας ανταμείψει για αυτή τη φροντίδα.
Παράλληλα με τη γνωριμία με το εσωτερικό παιδί, θα επεξεργαστούμε και άλλα προσωπικά θέματα των συμμετεχόντων με τη μέθοδο της Συστημικής Αναπαράστασης.


Ψυχικά τραύματα: από την αναγνώριση στη θεραπεία. / 30 & 31 Ιανουαρίου 2016

18/01/2016

familyΛίγο καιρό μετά τη γέννησή μας, μαθαίνουμε από αυτούς που μας μεγαλώνουν ότι δεν είμαστε επαρκείς, οπότε πρέπει να διορθωθούμε αναλόγως. Αρχίζει τότε μία σχέση δράσης-αντίδρασης με το περιβάλλον μας, μία διαδικασία διεκδικήσεων και συμβιβασμών που μπορεί να είναι από ειρηνική και ωφέλιμη έως πολεμική και βλαβερή. Όσο μεγαλύτερος ο πόλεμος, τόσο περισσότερα ή βαθύτερα τα τραύματα.
Τα τραύματα που αποκτούμε κατά την ανάπτυξή μας, μας συνοδεύουν και στην ωριμότητά μας. Η αδυναμία μας να τα θεραπεύσουμε μας οδηγεί στην εναλλακτική λύση της ανακούφισης τουλάχιστον του πόνου που αυτά προκαλούν. Για το σκοπό αυτό, υιοθετούμε επιδέσμους/τρόπους ζωής που παραπλανούν τους άλλους και προστατεύουν τον εαυτό μας από επανατραυματισμό.
Όσο βαθύτερο και αθεράπευτο είναι το τραύμα, τόσο περισσότερο το καμουφλάρουμε με τους επιδέσμους. Στην πραγματικότητα ζούμε και δαπανούμε ενέργεια, προσπαθώντας να αποδώσουμε σε άλλους την ευθύνη του πόνου που η συμπεριφορά τους ενεργοποιεί, καθώς συμβαίνει να ακουμπούν το καλυμμένο σημείο της πληγής.
Τόσο τα τραύματα, όσο και οι επιφανειακές προσπάθειες προστασίας που υιοθετούμε, είναι αποτυπωμένα στον τρόπο που ζούμε. Στο σεμινάριο θα αναλύσουμε τρόπους εντοπισμού και επούλωσής τους. Παράλληλα, με τη μέθοδο της Συστημικής Αναπαράστασης, θα επεξεργαστούμε και άλλα προσωπικά θέματα των συμμετεχόντων.


Πόσο μόνοι, πόσο μαζί. / 5 & 6 Δεκεμβρίου 2015

22/11/2015

ζευγάριΣτις σχέσεις δοκιμάζονται οι αποστάσεις, οι ταυτότητες και οι ελευθερίες. Ο έρωτας στην αφετηρία τους εξιδανικεύει τον άλλον. Η αγάπη στη συνέχεια δοκιμάζει τον καθένα στο πόσο καλά εκπαιδευμένος είναι στη δημιουργία και διατήρηση μίας σχέσης. Προκειμένου να μη χάσει τον άλλον, μπαίνει στη σχέση και υποτάσσεται ή μπαίνει στη σχέση και κυριαρχεί; Πού βρίσκεται ο πραγματικός εαυτός; Ποιος αποφασίζει για τον τρόπο συμμετοχής στη σχέση; Ο ενήλικος ή ο παιδικός εαυτός;
Τέτοια ερωτήματα φωτίζουν την ποιότητα και προσδιορίζουν τη δύναμη της σχέσης. Από το πώς οι δύο συμβάλουν, η σχέση μπορεί να γίνει καταπακτή που θα σε ρουφήξει ή λιβάδι ελευθερίας. Μίας ελευθερίας, ολότελα συμβατής με τη συντροφική δέσμευση.
Στη σχέση αναπτύσσονται δυνάμεις εγγύτητας και απόστασης, δημιουργίας και καταστροφής. Οι σύντροφοι συναντιούνται μαζί με τους φόβους και τις επιθυμίες τους και συχνά προσδιορίζονται μέσω αυτών.
Στο σεμινάριο θα εμβαθύνουμε στις περιοχές της ατομικότητας και συντροφικότητας, προκειμένου να αναγνωρίσουμε προσωπικά λάθη και μοτίβα. Παράλληλα, με τη μέθοδο της Συστημικής Αναπαράστασης, θα επεξεργαστούμε και άλλα προσωπικά θέματα των συμμετεχόντων.


Θυμός, ένας υποβολέας στη σκηνή της ζωής μας. / 17 & 18 Οκτωβρίου 2015

23/09/2015

Εικόνα 050Ο θυμός είναι το συναίσθημα που οι περισσότεροι αδυνατούμε να διαχειριστούμε, είτε ως εκφραστές του, είτε ως αποδέκτες του. Προτιμούμε να τον απαγορεύσουμε, να τον αποφύγουμε, να τον αποθηκεύσουμε, να προσποιηθούμε την απουσία του, με αναπόφευκτο αποτέλεσμα να τον ξανασυναντήσουμε αργότερα πιο βίαιο, παρά να τον ακούσουμε, να εστιάσουμε στην πηγή του και να τον ελευθερώσουμε.
Έχοντας ενοχοποιήσει το θυμό, ως συναίσθημα ανάρμοστο του πολιτισμού τους, οι άνθρωποι, οι κοινωνίες, τα έθνη, καταλήγουν στο αντίθετο από το προσδοκώμενο: να ζουν, να συζούν, να συζητούν, να συνεργάζονται, να ερωτεύονται, να ψηφίζουν, με κίνητρο τον κρυφό ή φανερό θυμό τους.
Ποια είναι η προσωπική μας σχέση με το θυμό; Ποιος είναι ο παιδικός και ο οικογενειακός μας θυμός; Πόσο θυμό εκφράζουμε και πόσο κρύβουμε; Πόσο εγκλωβισμένοι μένουμε κατηγορώντας τους άλλους; Πώς χάνουμε την αγάπη από το θυμό; Πόσο καλά διακρίνουμε την αφορμή από την αιτία; Πόσο θυμωμένοι είμαστε με τον εαυτό μας;
Θεμελιώδη ερωτήματα που φωτίζουν το θυμό στη ζωή μας θα μας απασχολήσουν σε αυτό το σεμινάριο. Παράλληλα, με τη μέθοδο της Συστημικής Αναπαράστασης, θα επεξεργαστούμε και άλλα προσωπικά θέματα των συμμετεχόντων.


Από το εδώλιο στην αμνηστία. Μια νέα θέση για τους γονείς μας. / 13 & 14 Ιουνίου 2015

28/05/2015

old coupleΜεγαλώνοντας, στις σχέσεις με τους γονείς μας βιώνουμε όλη τη γκάμα των συναισθημάτων. Τείνουμε να επιλέγουμε κάποια από αυτά, συχνά τα πιο αρνητικά, και να τα ορίζουμε ως βάση της συναισθηματικής μας σύνδεσης μαζί τους εφ όρου ζωής. Οι γονείς μας γερνούν, εμείς μεγαλώνουμε και εξακολουθούμε να τους επιρρίπτουμε ευθύνες για όλες τις δύσκολες εμπειρίες που επέτρεψαν να βιώσουμε στην παιδική μας ηλικία. Έτσι, συντηρούμε τις πληγές μας, διαιωνίζουμε την κρυφή ή φανερή ενοχή τους, κρατούμε τη σχέση σε απόσταση, την επικοινωνία στεγνή και τη συγχώρεση ανέφικτη.
Η ενοχοποίηση των γονιών μας είναι ευκολότερη από τη συμπόνια. Διασώζει τον «αναγκαίο» εγωκεντρισμό μας, μας κρατά επικεντρωμένους σε εκείνο το μέρος της ιστορίας, όπου πρωταγωνιστούσαμε ως θύματα και μας απομακρύνει από τη σφαιρική αλήθεια της ιστορίας. Εάν υπήρξαμε θύματα, το πιθανότερο είναι να συνέβη το ίδιο και με τους ίδιους.
Αυτήν την ιστορία, τη βαθιά συναισθηματική, που κρύβεται πίσω από τους δύσκολους γονείς, θα ψηλαφήσουμε στο σεμινάριο. Παράλληλα, με τη μέθοδο της Συστημικής Αναπαράστασης, θα επεξεργαστούμε και άλλα προσωπικά θέματα των συμμετεχόντων.


Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 763 ακόμα followers